حمل | ویکی راهنما | WikiRahnama.Com
تاریخ انتشار: 1394/01/12 آخرین بازنگری: 1395/08/13 بازدید: 4,646

حمل کالا

اصطلاحات (مبانی) تجارت بین المللی: (International Commercial Terms (Incoterms

ارسال کالا از یک کشور به کشور دیگر به عنوان بخشی از معامله تجاری، از مباحث بسیار مهم است که در این مقاله به آن می پردازیم:

در این راستا اتاق بازرگانی بین المللی (ICC) اقدام به تدوین جزئیات قوانین قابل قبول برای همگان در رابطه با مسئولیت هر یک از طرفین معامله (خریدار و فروشنده) نموده است که تحت عنوان Incoterms شناخته شده است و آخرین نسخه بازنگری آن در سال 2010 منتشر شده است. مقررات اینکوترمز عبارتند از اصطلاحاتی سه حرفی، که به تشریح عمده ترین وظایف، هزینه ها و ریسکهای موجود در جریان انتقال کالا از فروشنده به خریدار می پردازند.

به طور کلی، اینکوترمز نقطه انتقال ریسک و مسئولیت از فروشنده به خریدار و نحوه پرداخت هزینه ها را مشخص می کند. تعیین ترم حمل کالا در هنگام عقد قرارداد خرید فیمابین خریدار و فروشنده حیاتی است تا طرفین از مسئولیتها و هزینه های خود در زمان انعقاد قرارداد مطلع باشند و این موضوع نقش بسیار مهمی در قیمت تمام شده کالا خواهد داشت.

نکاتی در مورد اینکوترمز:

نکته 1: هنگام استفاده از اصطلاحات اینکوترمز 2010 در قراردادهای فروش، بایستی در قراردادهای مربوطه، طرفین معامله ضمن گنجانیدن عبارت 2010 incoterms، محل یا بندر تحویل کالا را نیز به دقیق ترین شکل ممکن بیان نمایند؛ مثلاً: CFR Bandar Abbas , Persian gulf, Iran Incoterms 2010.

نکته 2: انواع روشهای حمل شامل دریایی، زمینی، هوایی و مرکب می باشد. به طور کلی تمایل برای استفاده از حمل دریایی برای طرفین معامله بیشتر است، زیرا:

اولاً: ارزان تر است،

ثانیاً: حجم بیشتری از کالا می توان حمل کرد،

ثالثاً: کالا و کشتی در آبهای بین المللی هستند و هیچ مرزی در جریان حمل وجود ندارد.

نکته 3: بسته بندی دارای سه معنی زیر هستند و در مقررات اینکوترمز 2010، تنها معنای موارد اول و دوم مورد نظر است:

1. بسته بندی کالا حسب درخواست و طبق مندرجات قرارداد فروش،

2. بسته بندی کالا مناسب با شرایط حمل،

3. بارچینی کالاهای بسته بندی شده در کانتینر یا سایر وسایل حمل،

4 گروه اصلی وظایف خریدار و فروشنده بر اساس اینکوترمز 2010:

اینکوترمز

گروهE:

اکس ورک (EX WORK)، تحویل درب کارخانه EXW

 تحویل کالا در محل کار، انبار یا کارخانه فروشنده (مبدأ) یا هر جایی که خریدار و فروشنده توافق کرده باشند.

فروشنده وظیفه دارد کالا را با بسته بندی اولیه خود در محل معین به خریدار و یا نماینده خریدار تحویل دهد، در این نقطه ریسک به خریدار منتقل می شود. در گروه E تهیه کلیه مجوزهای مورد نیاز از جمله Export License (مجوز صدور کالا) به عهده خریدار است و این مستلزم دانش و آگاهی کافی در مورد مقررات کشور فروشنده است.

این روش معمولاً برای خریدهای داخلی مورد استفاده قرار می گیرد. همچنین در این گروه تهیه و تنظیم تمامی قراردادها مانند حمل، بیمه، تخلیه و بارگیری و... به عهده خریدار است.

گروه F:  

در این گروه و در مقایسه با گروه E، مسئولیت فروشنده کمی بیشتر و در مقابل مسئولیت خریدار کمی کمتر می شود. قرارداد حمل توسط خریدار با حمل کننده منعقد و هزینه حمل را نیز خریدار پرداخت می نماید. کالا توسط فروشنده به حمل کننده ای که خریدار مشخص می کند، تحویل داده می شود و پس از تحویل کالا به حمل کننده، ریسک از فروشنده به خریدار منتقل می شود. این گروه شامل 3 نوع حمل است:

الف) FCA تحویل در محل تعیین شده (Free Carrier at Named Point)

فروشنده پس از آماده نمودن کالا برای صادرات، تشریفات لازم برای صدور آن را نیز انجام داده و به حمل کننده ای که توسط خریدار تعیین شده در محل کار خویش یا محل از پیش تعیین شده تحویل می دهد. فروشنده کالا را روی وسیله حمل، به حمل کننده تحویل می دهد و در این نقطه ریسک از فروشنده به خریدار منتقل می شود. قرارداد حمل نیز توسط خریدار منعقد می شود. اگر محل تحویل، محل کار فروشنده باشد، کالا روی وسیله حمل تهیه شده توسط خریدار به او تحویل داده می شود. در صورتی که محل تحویل، محل تعیین شده باشد کالا روی وسیله حمل فروشنده به خریدار تحویل می شود و تخلیه کالا برای بارگیری در وسیله حمل اصلی به عهده خریدار است. در صورت وجود حمل مرکب (وجود بیشتر از یک نوع وسیله حمل) منظور از وسیله حمل همان اولین وسیله حمل است.

ب) FAS تحویل در کنار کشتی (Free Along Side Ship)

فروشنده پس از آماده نمودن کالا برای صادرات، تشریفات لازم برای صدور آن را نیز انجام می دهد و کالا در کنار کشتی روی اسکله به حمل کننده تحویل داده می شود. از این نقطه به بعد ریسک از فروشنده به خریدار منتقل می گردد و کلیه هزینه ها و ریسکهای خسارت دیدن و یا از بین رفتن کالا به عهده خریدار است. قرارداد حمل نیز توسط خریدار منعقد می شود.

ج) FOB تحویل روی عرشه کشتی (Free On Board)

فروشنده پس از آماده نمودن کالا برای صادرات، تشریفات صدور کالا را نیز انجام می دهد. فروشنده وقتی به تعهد خود عمل نموده است که کالا را روی عرشه کشتی تعیین شده توسط خریدار در بندر حمل تعیین شده (بندر مبدأ حمل) مستقر کند. پس از استقرار کالا در کشتی ریسک از فروشنده به خریدار منتقل می شود و از آن نقطه به بعد کلیه ریسکها و هزینه ها به عهده خریدار است.

گروه C:

در این گروه قرارداد حمل توسط فروشنده تنظیم و هزینه حمل نیز توسط فروشنده پرداخت می شود. این گروه شامل 4 روش حمل می باشد:

الف) CFR ارزش کالا و کرایه حمل (Cost and Freight)

در این روش قیمتی که فروشنده کالا اعلام می کند شامل ارزش کالا و کرایه حمل می باشد. فروشنده کالا را روی عرشه کشتی تحویل می دهد و کرایه حمل را تا مقصدی که در قرارداد مشخص شده است پرداخت می کند. ولی ریسک و مسئولیت آسیب دیدن کالا پس از استقرار کالا روی عرشه کشتی در بندر بارگیری از فروشنده به خریدار منتقل می شود.

در حال حاضر روش CFR یکی از پرکاربردترین روشهای حمل در ایران است.

ب) CIF ارزش کالا، بیمه و کرایه حمل (Cost, Insurance and Freight)

فروشنده علاوه بر انعقاد قرارداد حمل و پرداخت هزینه حمل، اخذ مجوزهای لازم جهت صدور کالا، موظف است جهت پوشش خطرات صدمه دیدن و از بین رفتن کالا، قرارداد بیمه را نیز منعقد کند. سند بیمه نیز از سوی فروشنده برای خریدار ارسال می شود. این روش فقط در حمل دریایی مورد استفاده است. بر اساس ماده 70 قانون بیمه مرکزی، کلیه کالاهای وارداتی باید توسط یک شرکت بیمه ایرانی بیمه شوند که این موضوع کاربرد ترم CIF را با محدودیت مواجه کرده است.

فروشنده تنها موظف است کالا را برای حداقل پوشش بیمه نماید. استفاده از این روش برای خریداران، به دلیل الزام بر ارائه بیمه نامه صادره از سوی شرکت بیمه گذار ایرانی، مخاطراتی به همراه دارد.

ج) CPT کرایه حمل تا مقصد پرداخت شده (Carriage Paid to)

فروشنده قرارداد حمل را منعقد و کرایه حمل را تا مقصد معین پرداخت می کند. اما ریسک صدمه دیدن و یا از بین رفتن کالا بعد از تحویل کالا به حمل کننده از فروشنده به خریدار منتقل می شود، و کالا در محل تعیین شده به حمل کننده تحویل داده می شود. در این روش کلیه تشریفات صدور کالا توسط فروشنده به انجام می رسد.

د) CIP کرایه حمل و بیمه تا مقصد پرداخت شده (Carriage and Insurance Paid to)

فروشنده علاوه بر انعقاد قرارداد حمل، و پرداخت کرایه حمل تا مقصد معین، جهت پوشش خطرات احتمالی آسیب دیدن و یا از بین رفتن کالا، موظف به انعقاد قرارداد بیمه و پرداخت حق بیمه نیز می باشد. فروشنده کالا را در محل تعیین شده به حمل کننده تحویل می دهد.

گروه D:

این روش نقطه مقابل روش EXW است  و بیشترین مسئولیت را برای فروشنده به همراه دارد و فروشنده موظف است کالا را در مقصد تعیین شده به خریدار و یا نماینده خریدار تحویل دهد و ریسک آسیب دیدن و هرگونه خطر احتمالی در مقصد به خریدار منتقل می شود.

این گروه شامل 3 روش حمل است که در مقررات ارزی ایران کاربرد چندانی ندارد زیرا:

اولاً: ارایه بیمه نامه صادره از سوی بیمه گذار ایرانی الزامی است و این در حالی است که در این گروه بیمه به عهده فروشنده است و حتی می تواند کالا را بدون بیمه حمل نماید.

ثانیاً: در این گروه در هنگام تحویل کالا گواهی تحویل و تحول کالا ارایه می شود (سند تحویل کالا در مقصد) که می بایست پرداخت وجه پس از دریافت کالا و این سند انجام شود که این موضوع مورد قبول فروشنده واقع نمی شود.

الف) DAP تحویل در مقصد (Delivered at Place)

فروشنده قرارداد حمل را منعقد و کرایه حمل را تا مقصد معین پرداخت و زمانی به تعهدات خود عمل نموده است که کالا در مقصد معین در کشور خریدار به خریدار و یا نماینده وی تحویل نماید. در این نقطه ریسک و مسئولیت ها از فروشنده به خریدار منتقل می شود. کلیه مجوز ها جهت ورود کالا به کشور خریدار توسط خود خریدار اخذ می شود. 

ب) DAT تحویل در پایانه حمل (Delivered at Terminal)

فروشنده قرارداد حمل را منعقد و کرایه حمل را تا مقصد معین پرداخت و زمانی به تعهدات خود عمل نموده است که کالا را در پایانه حمل تعیین شده در مقصد تخلیه و به خریدار و یا نماینده وی تحویل دهد. هزینه تخلیه کالا در ترمینال معین به عهده فروشنده است.

ج) DDP تحویل در مقصد-عوارض پرداخت شده (Delivered Duty Paid)

فروشنده قرارداد حمل را منعقد و کرایه حمل را تا مقصد معین پرداخت و زمانی به تعهدات خود عمل نموده است که کالا را برای واردات ترخیص نموده و در محل تعیین شده در مقصد، کالا آماده تخلیه، روی وسیله حمل در اختیار خریدار یا نماینده خریدار تحویل نماید و کلیه هزینه ها شامل عوارض، مالیات و سایر هزینه های تحویل در مقصد را پرداخت نماید.

از میان روشهای فوق 4 ترم (FAS, FOB, CFR, CIF) فقط جهت حمل دریایی استفاده می شوند و 7 ترم حمل باقیمانده (EXW FCA, CPT, CIP, DAP, DAT, DDP) علاوه بر حمل دریایی در حمل های زمینی، هوایی و مرکب نیز کاربرد دارند.

منابع:

- مقررات متحدالشکل اعتبارات اسنادی (UCP600).
- اینکوترمز (INCOTERMS 2010).
- راهنمای کاربران اعتبار اسنادی (UCP600).
- پژوهشهای موردی در روش های پرداخت بین المللی(110 مورد).
- بانکداری بین المللی 1 و 2 (موسسه عالی بانکداری ایران).
- مجموعه مقررات ارزی بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران Cbi.ir.
- نشریات و مقالات سایت اتاق بازرگانی ایران و اتاق بازرگانی بین المللی Tccim.ir , Iccwbo.org.
- سایت برخی بانکها از جمله Swissbank به ادرس Ubs.com.
- دانش و تجربه بازرگانان و کارشناسان اداره ارزی و بین الملل بانکهای خصوصی و دولتی کشور.

.: تعداد 5 نفر از 5 نفر این مقاله را مفید دانسته اند :.

آیا این مقاله برای شما نیز مفید بود؟

با عضویت در خبرنامه سایت از آخرین اخبار و مقالات منتشر شده مطلع شوید.

آگهی های های مرتبط
مقالات مرتبط
واردات کالا و خدمات
واردات کالا و خدمات
اسناد بازرگانی
اسناد بازرگانی
اخذ مجوزها
اخذ مجوزها
وصولی اسنادی-برات وصولی
وصولی اسنادی-برات وصولی
شناسایی فروشنده
شناسایی فروشنده
نکات مهم اعتبار اسنادی
نکات مهم اعتبار اسنادی
قوانین چک-برگشت زدن چک
قوانین چک-برگشت زدن چک
ضمانت نامه ریالی
ضمانت نامه ریالی
ضمانت نامه ارزی
ضمانت نامه ارزی
نظرات کاربران

نظری جهت نمایش وجود ندارد

نظر ، سوال و یا پیشنهاد خود را ثبت نمایید
CAPTCHA
کلیه حقوق مادی و معنوی این وب سایت محفوظ و متعلق به ویکی راهنما می باشد قوانین سایت | درباره ما | تماس با ما
×
ما را حمایت کنید